Bazen gecenin bir saatinde uyanırsınız ve birkaç saniyeliğine nerede olduğunuzu hatırlayamazsınız. O kısa anın içinde isminiz, yaşınız, yaşadığınız şehir ve hatta bulunduğunuz oda bile henüz yerine oturmamıştır. Ardından zihin hızla çalışmaya başlar. Hafızanız devreye girer, çevrenizi tanırsınız ve birkaç saniye içinde bütün dünya yeniden kurulmuş gibi görünür. Hayat kaldığı yerden devam eder. Bu o kadar sıradan bir deneyimdir ki çoğu insan üzerinde durmaz. Ancak dikkatle bakıldığında oldukça garip bir durumla karşılaşırız: Dünya dediğimiz şey bize hiçbir zaman doğrudan verilmez. Her sabah uyandığımızda gerçeklik hakkındaki bütün bilgimiz yeniden zihnimizde organize edilir ve biz buna o kadar alışığızdır ki bunun ne kadar olağanüstü olduğunu fark etmeyiz.
Günlük yaşamda gerçekliğin varlığını sorgulamayız. Sabah uyandığımızda evimizin aynı yerde olacağını, yerçekiminin çalışacağını, insanların bizi tanıyacağını ve dün yaşadığımız olayların gerçekten yaşanmış olduğunu varsayarız. Bu varsayımlar olmadan hayatı sürdürmek zaten mümkün olmazdı. Fakat bu güven duygusunun altında ilginç bir problem saklanır. Çünkü dış dünya hakkında bildiğimiz her şey sonuçta duyularımız aracılığıyla bize ulaşır ve duyularımızın ürettiği bilgiler doğrudan gerçekliğin kendisi değildir.
Nörobilim bu konuda oldukça şaşırtıcı bir tablo ortaya koyar. Şu anda etrafınızda gördüğünüz renkler, duyduğunuz sesler ve hissettiğiniz dokular dış dünyadan zihninize olduğu gibi taşınmaz. Gözlerinize ulaşan ışık belirli dalga boylarından ibarettir. Kulaklarınıza ulaşan şey yalnızca hava basıncındaki değişimlerdir. Beyin bütün bu sinyalleri bir araya getirerek deneyim dediğimiz şeyi oluşturur. Kafatasımızın içinde aslında kırmızı yoktur, mavi yoktur, müzik yoktur ya da kahve kokusu yoktur. Bunların tamamı beynin fiziksel sinyalleri yorumlama biçiminden doğan deneyimlerdir. Bu nedenle yaşam boyunca deneyimlediğimiz dünya, dış gerçekliğin kendisinden çok beynimizin onun hakkında oluşturduğu modele benzer.
İşte simülasyon hipotezinin çekici görünmesinin nedenlerinden biri de burada ortaya çıkar. Eğer zaten gerçekliğe yalnızca zihnimizin oluşturduğu bir model üzerinden erişiyorsak, o modelin arkasında ne bulunduğundan ne kadar emin olabiliriz? Yaşadığımız evren gerçekten fiziksel bir evren mi, yoksa daha büyük bir sistem içinde çalışan son derece gelişmiş bir simülasyon mu? İlk bakışta bilim kurgu gibi görünen bu soru aslında teknoloji çağından çok daha eskidir ve kökleri insan düşüncesinin en temel problemlerinden birine dayanır:
Gerçek olduğunu düşündüğümüz şeylerin gerçekten gerçek olduğunu nasıl bilebiliriz?
